خوزه رافائل مونئو

خوزه رافائل مونئو 1

بیوگرافی معمار خوزه رافائل مونئو

خوزه رافائل مونئو سال ۱۹۳۷ در شهر کوچک تطیله در نابارا اسپانیا به دنیا آمد. مادرش ترزا دختر رئیس دادگاه آراگون بود. پدرش رافائل که اصالت خانوادگی اش به تطیله برمی گشت تمام عمرش را به عنوان یک مهندس صنعت در آنجا گذراند. خواهرش ترزا در رشته فلسفه و ادبیات و برادرش ماریانو در رشته مهندسی  تحصیل کرده اند. مونئو می گوید وقتی بزرگ شد ابتدا جذب فلسفه و نقاشی شده و به دنبال حرفه معماری نبود اما گرایشش به معماری را به علاقه پدرش به این رشته نسبت می دهد. با برخی دشواری ها او خانواده اش را سال ۱۹۵۴ ترک کرده تا برای تحصیل در رشته معماری به مادرید برود.

مونئو مدرک معماری خود را سال ۱۹۶۱ از دانشکده معماری دانشگاه مادرید گرفت. او موفقیت خود را مدیون استاد تاریخ معماری خود لئوپولدو تورس بالبس می داند که تأثیر زیادی بر وی گذاشته است. مونئو در حالی که هنوز دانشجو بود با فرانسیسکو خاویر سانز دو اوزا معمار کار کرد و اظهار داشت: “من می خواهم تبدیل به معماری با سبک و علاقه کاری اوزا در کارش شوم.” مونئو پس از اتمام تحصیلاتش به هلبک دانمارک رفته تا با یورن اوتزان که مشغول طراحی خانه اپرای سیدنی در استرالیا بود کار کند، او می گوید:”کسی که من ملاقات کردم جانشین شایسته استادان دوره قهرمانی است.” مونئو قبل از بازگشت به اسپانیا در سال ۱۹۶۲ گفت: “من به کشورهای اسکاندیناوی سفر کردم و آنقدرخوش شانس بودم که مورد تایید آلوار آلتو در هلسینکی قرار گرفتم.”

مونئو پس از بازگشت به مادرید برنده رقابتی برای پوشش یکی از فضاهای معماری در آکادمی اسپانیا در رم ایتالیا شد. او توانست سفر خود به رم را با ماه عسل همسرش بلین فدوچی دختر لوئیس فدوچی معمار ادغام کند. مونئو می گوید: “این فوق العاده بود که با او در رم باشم، شخصی (همسرم) که در اشتیاق من به معماری بدون اینکه معمار باشد سهیم شد.” وی طی یک دوره دو ساله بورسیه تحصیلی در آکادمی رم اسپانیا اقامت داشت. او این دوره را “بنیان حرفه اش می نامد و معتقد است این دو سال امکان تحصیل، سفر، بازدید از مدارس، آشنایی با زِوی، تفوری و پورتوگسی و دیگران را فراهم کرده و بیش از هر چیز دانش و آگاهی حاصل از زندگی در شهر بزرگ تأثیر بسزایی در آموزش او به عنوان معمار ایجاد کرد. زندگی در آکادمی به ما این امکان را داد تا با نوازندگان، نقاشان و مجسمه سازان روابط دوستانه برقرار کنیم.”

آنها  پس از بازگشت به مادرید در سال ۱۹۶۵ در یک خانه-استودیو در دهکده ال ویسو حومه مادرید مستقر شدند و در همان زمان صاحب دختر اولشان بلن شدند. در همان سال او اولین ماموریت مهم خود را برای طراحی کارخانه دیستر در زاراگوزا دریافت کرد. او سال بعد به تدریس در دانشکده معماری دانشگاه مادرید مشغول شد و همچنین مقالاتی درباره معماری منتشر کرد.

مونئو طی سالهایی که آنجا بودند در مجامع معمارانی که “کنگره های کوچک” نامیده می شد و فعال ترین معماران اسپانیایی از جمله کارلوس دو میگوئل، اوزا، مولزون، کورالس، گارسیا د پاردس و غیره از مادرید و اوریول بوهیگاس، فدریکو کوریا، توسکتس، کلوتت، بونت و غیره از بارسلونا در آن حضور داشتند به طور فعال شرکت کرد. معماران خارجی از جمله آلوارو سیزا از پرتغال، آلدو روسی از ایتالیا (که هر دو بعدها برنده جایزه پریتزکر شدند)، پیتر آیزنمن و گرگوتی از ایالات متحده نیز در آن شرکت کردند. مونئو درباره این گردهمایی ها می گوید: “مرحله جدیدی از زندگی معماری در اسپانیا آغاز شده بود.”

او در سال ۱۹۶۸ دومین ماموریت مهم خود برای طراحی پروژه آپارتمان ارومیا در سن سباستین را دریافت کرد که درست همزمان با تولد دختر دومش ترزا بود. دختر سومش کلارا ماتیلد سال ۱۹۷۵ به دنیا آمد.

او این دوره را این گونه توصیف می کند: “زندگی در مدارس طی آن سالها سخت بود؛ آشفتگی دانشجویی در سال ۱۹۶۸ و ناآرامی های سیاسی در طول سالهای آخر نخست‌وزیری فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا باعث شد تا فعالیت های دانشگاهی متزلزل و پرمخاطره شود. این نبردی بود که سعی در درک معماری دانشجویان داشت اما محیط به تدریج تغییر کرد. در همین زمان بود که با گروهی از معماران مجله معماری بیس را تأسیس کرده و بسیاری از نوشته هایم را منتشر کردم.”

او در سال ۱۹۷۴ اولین ماموریت خود را با همکاری رامون بسکاس برای طراحی ساختمان اداری بانکینتر مادرید دریافت کرد و مدت کوتاهی پس از آن به طراحی تالار شهر لوگرونو پرداخت. مونئو می گوید: “این دو اثر به من اجازه داد تا دیدگاه معماری ام را به روشنی بیان کنم.” مونئو سال ۱۹۷۶ به ایالات متحده دعوت شد تا به مدت یک سال به عنوان استاد مدعو در موسسه معماری و مطالعات شهری و دانشکده معماری اتحادیه کوپر هر دو در شهر نیویورک به تدریس بپردازد. ” کتابخانه ها، نمایشگاه ها، کنفرانس ها و کنسرت ها تجربه ژرفی برای تمام اعضای خانواده بوده که مطمئناً زندگی ما را نشانه رفته است.”

آنها وقتی به مادرید بازگشتند کاملاً جذب زندگی آنجا شدند. همسرش بلن فدوچی نقش مهمی در فعالیتهای مربوط به تأسیس فروشگاه مبلمان در مادرید که شرکتی در طراحی و ارتقا مبلمان معاصر بود داشته است.

او اواخر دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد استاد مدعو دانشکده های معماری دانشگاه های پرینستون، هاروارد و دانشگاه لوزان سوئیس شد.

مونئو از سال ۱۹۸۰ به مدت پنج سال رئیس دانشکده معماری مادرید بود. در آن زمان او به طراحی موزه هنرهای رومی مریدا مشغول شده و دو سال بعد به طراحی ساختمان پیش بینی اسپانیایی در سویا پرداخت.

مونئو از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۰ رئیس دپارتمان معماری دانشکده طراحی دانشگاه هاروارد بود.  وی به همراه خانواده اش به کمبریج رفته و ۵ سال در آنجا زندگی کردند.

بیوگرافی خوزه رافائل مونئو

بیانیه بنیاد هنگام اعطای جایزه

رافائل مونئو از اسپانیا برنده جایزه معماری ۱۹۹۶ پریتزکر شده است

خوزه رافائل مونئو معمار ۵۸ ساله ای که در مادرید اسپانیا به زندگی و کار مشغول است نوزدهمین برنده جایزه معماری پیتزکر شده است. جی آرتور پریتزکر رئیس بنیاد هایت که این جایزه را سال ۱۹۷۹ پایه گذاری کرد به نقل از تقدیرنامه هیئت داوران مونئو را “معماری با طیف گسترده ای از ساختمان های بی نظیر که در عین منحصر به فرد بودن به مجموعه خودش اختصاص دارند” توصیف می کند. مونئو اولین معمار اسپانیایی است که برنده بالاترین افتخار حرفه خود شده و در مراسمی رسمی در مرکز گتی لس آنجلس یک کمک هزینه ۱۰۰،۰۰۰ دلاری و یک مدال برنز به او اهدا شد.

پریتزکر با تأیید انتخاب هیئت داوران گفت: ” خوزه رافائل مونئو نه تنها معماری را به واقعی ترین معنای طراحی ساختمان ها عملی کرده و تمام جنبه های ساخت آنها را در نظر می گیرد بلکه تئوری هایش را نیز با تجربه و دانش خود آموزش می دهد و در واقع این تلاش های موازی را با بهبود هر یک با دیگری تقویت می کند.” مونئو در بهترین دانشکده های معماری اسپانیا، دانشگاه های مادرید و بارسلونا تدریس کرده و برای پنج سال رئیس دپارتمان معماری دانشکده طراحی دانشگاه هاروارد بوده است و اکنون نیز در این دانشکده مشغول تدریس است. او علاوه بر این در کالج ها و موزه های بزرگ سراسر جهان سخنرانی داشته است.

بیشتر پروژه های مونئو در زادگاهش طراحی شده اند اما موزه و مرکز فرهنگی دیویس در کالج ولزلی ماساچوست نمونه بارز کار او در ایالات متحده سال ۱۹۹۳ به پایان رسید. او افزودن بخشی به ساختار میس فن در روهه در موزه هنرهای زیبای هیوستون تگزاس را در برنامه خود دارد.

تحسین برانگیزترین اثر او با عنوان موزه ملی هنر رومی در مریدا اسپانیا قرار دارد. این موزه که در سال ۱۹۸۶ در محل کاوش های باستان شناسی مهمترین شهر اسپانیا در زمان امپراتوری روم ساخته شده بخاطر عظمت معماری خود که به اهمیت نمایشگاه های داخل آن افزوده مورد ستایش قرار گرفته است.

آثار مونئو از توصیف نخستین اثرش به عنوان “کارخانه تبدیل کننده مقادیر آجری و فلزی با خلق نمایه غنی و متنوع” گرفته تا بنای مینیمالیستی در دست ساخت در سن سباستین و دو مکعب شفاف تالار کنفرانس و مرکز کنگره کورسال هستند. در بین این دو مثال طیف گسترده ای از طراحی هایی مانند اقامتگاه ها و آپارتمان ها، موزه های هنری، ایستگاه راه آهن، فرودگاه، کارخانه، بانک ها ،تالار شهر و ساختمان های اداری قرار گرفته است.

بیل لیسی مدیر اجرایی جایزه پریتزکر به نقل از تقدیرنامه رسمی هیئت داوران می گوید: “مونئو هر طراحی جدید را تمرینی تازه در نظر می گیرد و از منبع باورنکردنی مفاهیم و ایده های خود که از طریق موقعیت پروژه فیلتر می شوند استفاده می کند.”

لیسی معمار و رئیس دانشگاه ایالتی نیویورک در پرچس اظهار داشت: “مونئو در بسیاری از نوشته ها و سخنرانی های خود اظهار داشته که معماری را صرفاً طرح درخشانی از یک ایده نمی داند. او ساخت و ساز را بخش اساسی فرآیند طراحی می داند و معماری برای تبدیل به واقعیت باید به عنوان یک سازه تلقی شود. معماری تنها وقتی به جایگاه واقعی خود می رسد که تحقق پیدا کرده، هستی خود را به عنوان یک شی به دست آورده و به عنوان یک ساختمان به واقعیتی مادی تبدیل شود.”

مونئو از میان سازه هایش بنیاد پیلار و جوآن میرو که یک مرکز مطالعاتی و فضای نمایشگاهی در جزیره مالورکا است را “واکنشی جدی در برابر جهانی که در اطراف آن ساخته شده توصیف می کند. (وی به ساخت و ساز غیر مجاز ساختمان های مجاور اشاره دارد.) این موزه چیزی مانند یک قلعه نظامی است.” پروژه هنری دیگرش احیای کاخ ویلاهرماسا در مادرید برای مجموعه ای نزدیک به ۸۰۰ نقاشی از بارون وان تایسن بود. مونئو در این پروژه سعی کرد تا حد ممکن معماری اصیل ساختار قرن ۱۸ را حفظ کند.

ساختمان دیاگونال با همکاری منوئل دا سولا مورالس آی روبیو که ساختاری با کاربری مختلف برای دفاتر، هتل آپارتمان و مرکز تجاری در بارسلونا است یکی دیگر از پروژه های مهم مونئو بوده که در سال ۱۹۸۶ برنده رقابت بین المللی شد. این ساختمان به طول تقریباً هزار پا و به موازات خیابان دیاگونال ساخته شده که پارکی در پشت آن قرار دارد. مونئو می گوید: “برای اینکه چنین اثر مهمی غیر متمایز تلقی نشود نقشه و نمایه کناری شکسته و از هم تفکیک شده و ساختمان از طریق معابری راهرومانند در موقعیت های مختلف شهری طراحی می شود.”

او دو پروژه مهم در رابطه با حمل و نقل هوایی و ریلی انجام داده است. تغییرات اساسی و افزایش چهار برابری ایستگاه راه آهن آتوچا در مادرید اولین پروژه او برای وزارت حمل و نقل اسپانیا بود. سایبان قدیمی که با افزودن برج ساعت حفظ شده بود یکی از عناصر اصلی پروژه است. طرح مونئو ترکیبی از یک میدان، مسافت طولانی و ایستگاه های قطار مسافربری بود. مونئو در مورد طراحی فرودگاه سن پابلو در سویا توضیح می دهد که خروجی بزرگ در تلاقی با طاق های آبی تیره به عنوان ویژگی اصلی آن، تداعی گر نقطه برخورد آسمان و زمین است.

مونئو شعبه ای از بانک اسپانیا را سال ۱۹۸۸ در شهر خائن طراحی کرد. وی این پروژه را اینگونه توصیف می کند: “از همان ابتدا ایده طرح این بود که نیازهای برنامه را در فضایی واحد، بسته و یکپارچه متناسب کنیم. میزان تفاوت از طریق سیستمی از فضاهای خالی بدست می آید که طبقات و فضاها را به هم متصل می کنند و نمای بیرونی بنا ظاهر یک قلعه را حفظ می کند.”

پروژه دیگرش در سویا ساختمان سه طبقه شعبه جدید شرکت بیمه “پیش بینی اسپانیایی” بوده که متناسب با معماری سنتی شهر است.

مونئو سال ۱۹۹۲ برنده مدال طلای موفقیت در هنرهای زیبا دولت اسپانیا شد. مدال طلای آکادمی معماری فرانسه و مدال طلای اتحادیه معماران بین المللی در سال ۱۹۹۶به او اهدا شد. او  سال ۱۹۹۳ موفق به دریافت جایزه یادبود آرنولد برونر از آکادمی و مؤسسه هنر و ادبیات آمریکا شد؛ در همان سال  جایزه شاک در هنرهای تجسمی سوئد به او اعطا شد و به لیست بسیاری از بورس ها و جوایز دیگرش از جمله موسسه سلطنتی معماران انگلیس اضافه شد.

هدف این جایزه اینست که سالانه یک معمار در قید حیات که سازه هایش نشانگر تلفیقی از استعداد، بینش و تعهد است و مشارکت قابل توجه و مداومی از طریق هنر معماری به بشریت و محیط زیست کرده مفتخر شمرده شود.

اعضای هیئت داوران برجسته ای که رافائل مونئو را به عنوان برنده جایزه سال ۱۹۹۶ انتخاب کردند متشکل از جی کارتر براون مدیر بازنشسته گالری ملی هنر در ایالت واشنگتن (که رئیس هیئت منصفه و از موسسان آن است)؛ جیانی آنیلی رئیس شرکت فیات از تورینو ایتالیا؛ چارلز کورا معماری از بمبئی هند؛ ایدا لوئیز هاستابل نویسنده و منتقد معماری از نیویورک؛ توشیو ناکامورا سردبیر انتشارات معماری و شهرسازی در توکیو ژاپن؛ جورج سیلوتی معمار و رئیس دپارتمان معماری دانشکده طراحی دانشگاه هاروارد؛ و داور بازنشسته لرد روتشیلد رئیس صندوق یادبود میراث ملی انگلیس و رئیس سابق گالری ملی هنر انگایس هستند.

بیانیه خوزه رافائل مونئو

نمونه کارهای خوزه رافائل مونئو

نمونه کار خوزه رافائل مونئو 5
نمونه کار خوزه رافائل مونئو 10
نمونه کار خوزه رافائل مونئو 4
نمونه کار خوزه رافائل مونئو 9
نمونه کار خوزه رافائل مونئو 3
نمونه کار خوزه رافائل مونئو 8
نمونه کار خوزه رافائل مونئو 2
نمونه کار خوزه رافائل مونئو 7
نمونه کار خوزه رافائل مونئو 1
نمونه کار خوزه رافائل مونئو 6

مترجم خانم فهیمه سادات ترابی، جهت تماس به صفحه تلگرام مترجم مراجعه نمایید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

سه × یک =

فهرست