تویو ایتو 1

بیوگرافی معمار تویو ایتو

تویو ایتو اول ژوئن ۱۹۴۱ در کیجو (سئول)، کره (تحت حکومت ژاپن) به دنیا آمد. پدرش تاجر بود و علاقه خاصی به ظروف سرامیکی پادشاهی چوسان کره و نقاشی های سبک ژاپنی داشت. او همچنین از طرفداران ورزش بیس بال و گلف بود. ایتو، مادرش و دو خواهر بزرگتر او سال ۱۹۴۳ به ژاپن بازگشتند. پدرش نیز دو سال بعد به ژاپن بازگشت و همه آنها در زادگاه پدرش شیموسووا ماچی در استان ناگانو زندگی کردند. پدرش سال ۱۹۵۳ زمانی که ایتو ۱۲ سال داشت، درگذشت. پس از آن بقیه اعضای خانواده کارخانه رب لوبیا را اداره کردند. در حال حاضر همه اعضای خانواده ایتو به جز یکی از خواهرانش که سه سال از او بزرگتر است، درگذشته اند.

ایتو سال ۱۹۷۱ دفتر معماری خود را تأسیس و یک سال بعد از آن ازدواج کرد. همسرش سال ۲۰۱۰ درگذشت. آنها صاحب یک دختر شده بودند که اکنون ۴۰ ساله و در حال ویرایش مجله وگ ژاپن است.

ایتو اعتراف می کند که در جوانی علاقه زیادی به معماری نداشته اما با این وجود عوامل موثری در ایجاد علاقه او وجود داشت. پدربزرگ او خرده فروش الوار و پدرش علاقمند به ترسیم نقشه هایی برای خانه دوستانش بود. هنگامی که ایتو سال اول دبیرستان بود، مادرش از یوشینوبو آشیهارا معمار مدرنیستی که به تازگی از ایالات متحده و کار در دفتر مارسل بروئر به ژاپن برگشته بود، خواست تا خانه شان در توکیو را طراحی کند.

هنگامی که ایتو به توکیو نقل مکان کرد کلاس سوم دبیرستان بود و به مدرسه هیبیا رفت. او در آن زمان هرگز رویای معمار شدن را نداشت و درونش علاقه شدیدی به بیس بال احساس می کرد. ایتو هنگام ورود به دانشگاه توکیو شدیدا به معماری علاقه مند شد. وی برای طراحی دیپلم کارشناسی خود طرح پیشنهادی را برای بازسازی پارک اوئنو ارائه داد که برنده جایزه برتر دانشگاه توکیو شد.

تویو ایتو پس از فارغ التحصیلی از دانشکده معماری دانشگاه توکیو در سال ۱۹۶۵ در شرکت “کیونوری کیکوتاکه و شرکا” کار خود را آغاز کرد. او سال ۱۹۷۱ آماده تاسیس استودیوی خود در توکیو بود و نام آن را “روبات ماشینی” گذاشت. او سال ۱۹۷۹ نام این استودیو را به “تویو ایتو و شرکا و معماران” تغییر داد.

ایتو جوایز بین المللی متعددی از جمله جایزه ۲۲مین دوره پریمیوم ایمپریال در یادبود شاهزاده تاکاماتسو در سال ۲۰۱۰، مدال طلای مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیایی در سال ۲۰۰۶ و جایزه شیر طلایی هشتمین نمایشگاه بین المللی دوسالانه ونیز در سال ۲۰۰۲ را دریافت کرده است. همه افتخارات وی در خلاصه این مجموعه رسانه ذکر شده است. وی استاد مدعو دانشگاه توکیو، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس ، دانشگاه کیوتو، دانشگاه هنر تاما بوده است و ترم بهار سال ۲۰۱۲ برای اولین بار در آسیا میزبان یک استودیوی خارج از کشور برای دانشکده طراحی دانشگاه هاروارد شد.

آثار وی موضوع نمایشگاه های موزه در انگلیس، دانمارک، ایالات متحده، فرانسه، ایتالیا، شیلی، تایوان، بلژیک و شهرهای بسیاری در ژاپن بوده است. نشریات مربوط به او و درباره او در تمام این کشورها و کشورهای دیگر ظهور کرده اند. وی بورسیه های افتخاری از موسسه معماران آمریکایی، موسسه سلطنتی معماران بریتانیایی، موسسه معماری ژاپن، انجمن معماران و مهندسان ساختمان توکیو و آکادمی علوم و هنر آمریکا گرفته است.

یکی از اولین پروژه های او در سال ۱۹۷۱ خانه ای در حومه توکیو بود. این سازه با نام “خانه آلومینیومی” شناخته شده که از اسکلتی چوبی و از جنس آلومینیوم ساخته شده است. بیشتر کارهای اولیه وی ساخت اقامتگاه بود. ایتو سال ۱۹۷۶ خانه ای برای خواهرش که به تازگی همسرش را از دست داده بود طراحی کرد. این خانه “وایت یو” نامیده شد و علاقه زیادی به آثارش ایجاد کرد. این خانه سال ۱۹۹۷ تخریب شد. ایتو در بیشتر کارهای خود در دهه ۱۹۸۰ به دنبال از بین بردن معنای قراردادی از طریق تاکتیک های مینیمالیستی و ایجاد سبُکی در معماری بوده که شبیه هوا و باد است.

او یکی از نقاط برجسته حرفه خود را کتابخانه مدیاتک سِندای می داند که سال ۲۰۰۱ در شهر سندای میاگی در ژاپن تکمیل شد. تویو ایتو در کتاب فائیدون توضیح می دهد: “مدیاتک از بسیاری جهات با ساختمانهای عمومی قراردادی متفاوت است. در حالی که این ساختمان عمدتا به عنوان یک کتابخانه و گالری هنری فعالیت می کند دولت برای سست کردن دسته بندی میان برنامه های متنوع، از بین بردن موانع ثابت بین رسانه های مختلف به منظور پیشبرد تدریجی و تصویری از چگونگی تسهیلات فرهنگی آینده تلاش کرده است. این آزادی نتیجه مستقیم ساختار ساده آن است که شامل صفحات بتونی مسطح بوده (که صفحات فولادی شش گوشه بتنی هستند) که ۱۳تا لوله در آن نفوذ کرده است. دیوارها در هر طبقه با کمترین حد ممکن نگه داشته شده و این امکان را فراهم می کند تا عملکردهای مختلف آزادانه در مناطق باز بین لوله ها توزیع شوند.”

ایتو هنگام سخنرانی کنث کسلر در دانشگاه پرینستون در سال ۲۰۰۹ افکار عمومی خود در مورد معماری را بیان کرد:

“جهان طبیعی بسیار پیچیده و متغیر و سیستم های آن سیال بوده که بر روی دنیایی سیال ساخته شده است. برخلاف این موضوع معماری همواره سعی در ایجاد سیستمی پایدارتر داشته است. برای ساده تر بودن می توان گفت سیستم شبکه ای در قرن بیستم تأسیس شده است. این سیستم در سرتاسر جهان رواج پیدا کرد تا این امکان را فراهم کند که در مدت زمان کوتاهی آثار معماری زیادی ساخته شوند.

این سیستم شهرهای جهان را همگن کرد و حتی باعث شد مردم زندگی و کار مشابهی داشته باشند. طی ده سال گذشته در پاسخ به تغییر نسبی شبکه سعی کردم راهی برای ایجاد روابط نزدیک تر ساختمان ها با محیط و اطرافشان پیدا کنم.” ایتو آخرین تفکرش را به “محیط طبیعی آنها” تغییر می دهد.

ایتو سال ۲۰۰۴ در منطقه مدرن اوموته ساندو توکیو ساختمانی را برای شرکت کفش و کیف دستی ایتالیایی تاد طراحی کرد که منبع الهام بخش آن درختان بودند. دفتر ایتو توصیفات خود را در مورد این پروژه ارائه می دهد:

“درختان اشیاء طبیعی هستند که بخودی خود استوارند و ظاهر آنها دارای عقلانیت ساختار ذاتی است. الگوی همپوشانی سایه های درخت نیز باعث ایجاد جریان منطقی از نیروها می شود. پس از تطبیق نمودار درخت شاخه ای هر چه ساختمان مرتفع تر شود شاخه ها باریک تر و بی شمار تر و دارای منافذ بیشتری می شوند. ساختمان فضاهای داخلی با جو نسبتا متفاوتی را در ارتباط با کاربری های مختلف آشکار می سازد.

این ساختمان با رد تفاوت های آشکار بین دیوارها و منافذ، خطوط و صفحات، ابعاد دوتایی و سه تایی، شفافیت و ابهام با نوع خاصی از انتزاع مشخص می شود. سایه درخت باعث ایجاد تصویر جدیدی از کشش پایدار میان واقعی بودن نمادین ساختمان و انتزاعی بودن آن می شود. ایتو و کارمندانش برای این پروژه در نظر داشتند بنایی خلق کنند که از طریق جدید بودن معماری حضور پررنگ یک برند مد و قدرت را در منظره شهری بیان کنند که در گذر زمان نیز پایدار است.”

ایتو پس از طراحی ساختمانهای مورد تحسین منتقدین مانند کتابخانه مدیاتک سندای، به معمار برجسته بین المللی در اوایل دهه ۲۰۰۰ تبدیل شد که پیشتاز پروژه هایی در آسیا، اروپا، آمریکای شمالی و جنوبی شد. ایتو “استادیوم مِین” را برای بازی های جهانی ۲۰۰۹ در کائوسیونگ تایوان و خانه اپرای متروپولیتن تایچونگ را نیز در تایوان طراحی کرد. ایتو و شرکتش در اروپا نمای آپارتمان های خیابان سوئیت را با امواج فولاد ضد زنگ بازسازی کرده و سال ۲۰۰۲ گالری معروف و موقت سرپنتاین را در هاید پارک لندن طراحی کردند. پروژه های دیگرش در طول این مدت اقامتگاه “وایت او” در ماربیا، شیلی و دانشگاه ساخته نشده کالیفرنیا، موزه هنر برکلی یا آرشیو فیلم اقیانوس آرام در کالیفرنیا هستند.

با این حال شاید مهمترین پروژه ها برای اوتو نمونه های ساخته شده در زادگاهش هستند که با زلزله و سونامی ۱۱ مارس ۲۰۱۱ برجسته تر شدند. این فاجعه باعث شد ایتو و گروه دیگری از معماران ژاپنی مفهوم فضای مشترک “خانه برای همه” را برای بازماندگان توسعه دهند. همانطور که ایتو در کتاب “نیروهای طبیعی” توسط انتشارات معماری پرینستون می گوید:

“مراکز امدادرسانی هیچ فضای خصوصی و اتاق کافی برای دراز کشیدن و خواب ارائه نمی دهند در حالی که واحدهای مسکونی موقت در شرایط زندگی سخت چیزی بیش از ردیفی از پوسته های خالی هستند. حتی در چنین شرایطی مردم سعی می کنند لبخند بزنند و عمل کنند… آنها در شرایط مفرط جمع می شوند تا بینش محرکی  از جامعه را در اساسی ترین شکل به اشتراک بگذارند و با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. به این ترتیب آنچه ما در اینجا می بینیم اصالت معماری و شکل دادن حداقلی به فضاهای عمومی است.

معمار کسی است که بتواند در فضاهایی برای وعده های غذایی کوچک انسانیت بیشتری نشان دهد و آنها را کمی زیباتر و راحت تر کند.”

اصول اساسی معماری مدرن برای ایتو توسط “خانه برای همه” مورد سؤال قرار گرفت. وی افزود: “معماری در دوره مدرن برای اصالت خود بالاترین ارزیابی را کسب کرده است. در نتیجه ابتدایی ترین موضوعات- از اینکه یک ساختمان چرا و برای چه کسانی ساخته می شود- فراموش شده اند. منطقه فاجعه جایی است که همه چیز گم شده و این امکان را برای ما فراهم می کند که نگاهی تازه از زمین به بالا به واقعیت معماری بیندازیم. “خانه برای همه” ممکن است شامل ساختمانهای کوچکی باشد اما به دنبال پاسخ به این سؤال اساسی است که معماری در دوره مدرن باید چه شکلی بگیرد و حتی نخستین موضوعات مثل معنای معماری را نیز زیر سؤال می برد.”

هیئت منصفه پریتزکر با استناد به کار ایتو در “خانه برای همه” در مورد ابرازمستقیم احساسات او درباره مسئولیت اجتماعی اش اظهار نظر کرد.

ایتو به تازگی نیز در فکر میراث خود بوده همانطور که توسط موزه معماری مشهود است و نام او را در جزیره کوچک امیشیما در دریای داخلی ستو گذاشته است. این موزه که توسط ایتو طراحی شده  سال ۲۰۱۱ افتتاح شد و پروژه های گذشته اش را به نمایش می گذارد و همچنین کارگاهی برای معماران جوان محسوب می شود. این مجموعه دربرگیرنده دو ساختمان اصلی “کلبه فولادی” و “کلبه نقره ای” در نزدیکی آن است که خلق مجدد خانه قبلی معمار در توکیو است که سال ۱۹۸۴ ساخته شده بود.

بیوگرافی تویو ایتو

بیانیه بنیاد هنگام اعطای جایزه

تویو ایتو از ژاپن برنده جایزه معماری ۲۰۱۳ پریتزکر شده است

تویو ایتو معمار ۷۱ ساله ای که حرفه معماری اش در توکیو ژاپن نهادینه شده، برنده جایزه معماری ۲۰۱۳ پریتزکر شد. این خبر توسط توماس جی پیتزکر رئیس بنیاد هایت و حامی این جایزه اعلام شد. ایتو پس از کنزو تانگه در سال ۱۹۸۷، فومیهیکو ماکی در سال ۱۹۹۳، تادائو آندو در سال ۱۹۹۵ و تیم کازویو سجیما و ریوئه نیشی زاوا در سال ۲۰۱۰ ششمین معمار ژاپنی است که برنده جایزه پریتزکر شد.

مراسم رسمی بزرگترین افتخار معماری جهان ۲۹ می در کتابخانه و موزه ریاست جمهوری جان اف کندی در بوستون ماساچوست برگزار شد. این اولین باری بود که مراسم در بوستون برگزار شد و این مکان به دلیل طراحی یو مینگ پی برنده سال ۱۹۸۳ پریتزکر از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

پریتزکر در اعلام این خبر گفت: “از برگزاری مراسم در کتابخانه کندی بسیار خرسندیم و مصادف بودن تاریخ مراسم با تاریخ تولد جان اف کندی اهمیت آن را دوچندان کرد.”

هدف از جایزه معماری پریتزکر که سال ۱۹۷۹ توسط جی آرتور پریتزکر و همسرش سیندی پایه گذاری شد این است که هر ساله یک معمار در قید حیات که آثارش ترکیبی از استعداد، بینش و تعهد بوده و از طریق هنر معماری کمکهای مستمر و چشمگیری به بشریت و محیط داشته را تجلیل کند. برندگان جایزه یک کمک هزینه ۱۰۰۰۰۰ دلاری و یک مدال برنز دریافت می کنند.

لرد پالمبو رئیس هیئت داوران پریتزکر از انگلستان به نقل از تقدیرنامه هیئت منصفه با تمرکز بر دلایل انتخاب برنده سال گفت: ” تویو ایتو در طول کار حرفه ای خود توانسته مجموعه آثاری تولید کند که نوآوری مفهومی را با طراحی ساختمانهای عالی ترکیب کند. او طی ۴۰ سال با خلق معماری برجسته در طراحی کتابخانه ها، خانه ها، پارک ها، تئاترها، مغازه ها، ساختمان های اداری و غرفه ها هر بار به دنبال گسترش احتمالات معماری بوده است. او معماری حرفه ای با استعدادی بی نظیر است که به روند کشف فرصت هایی که در هر کمیسیون و سایت وجود دارد کمک کرده است.”

تویو ایتو پس از فارغ التحصیلی از دانشکده معماری دانشگاه توکیو در سال ۱۹۶۵ در شرکت “کیونوری کیکوتاکه و شرکا” کار خود را آغاز کرد. او سال ۱۹۷۱ استودیوی خود را در توکیو تأسیس کرد و نام آن را روبات شهری گذاشت. نام این استودیو سال ۱۹۷۹ به “تویو ایتو و شرکا و معماران” تغییر یافت.

وی جوایز بین المللی متعددی از جمله جایزه ۲۲مین دوره پریمیوم ایمپریال در یادبود شاهزاده تاکاماتسو در سال ۲۰۱۰؛ مدال طلای مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیایی در سال ۲۰۰۶؛ و شیر طلایی هشتمین نمایشگاه بین المللی دوسالانه ونیز در سال ۲۰۰۲ را دریافت کرده است. هیئت داوران پریتزکر ایتو را “خالق ساختمانهای بی انتها” نامیده و از او بخاطر “القای طرح هایش با بعد معنوی و برای شاعرانی که از آثار او فراتر می روند” تقدیر می کنند.

تویو ایتو در واکنش به برنده شدن جایزه بیان کرد: “معماری محدودیت های اجتماعی مختلفی دارد. من معماری را بگونه ای طراحی کرده ام که می توان با رهایی از محدودیت ها در ذهن حتی برای اندکی فضاهای راحت تر را نیز تحقق بخشید. با این حال هنگامی که یک ساختمان به پایان می رسد من دردمندانه از بی کفایتی خود آگاه می شوم و این موضوع تبدیل به انرژی برای به چالش کشیدن پروژه بعدی می شود. احتمالاً این روند باید در آینده تکرار شود. او به این نتیجه می رسد: “بنابراین من هرگز سبک معماری خود را اصلاح نمی کنم و هرگز از آثارم راضی نمی شوم.”

یکی از اولین پروژه های وی در سال ۱۹۷۱ خانه ای در حومه توکیو بود. این سازه با نام “خانه آلومینیومی” از اسکلت چوبی و از جنس آلومینیوم ساخته شده است. بیشتر کارهای اولیه او ساخت اقامتگاه بود. او سال ۱۹۷۶ خانه ای برای خواهرش که به تازگی همسرش را از دست داده بود طراحی کرد. این خانه “وایت یو” نامیده شد و علاقه زیادی به آثار ایتو ایجاد کرد. ایتو در کارهای خود در دهه ۱۹۸۰ به دنبال از بین بردن معنای قراردادی از طریق تاکتیک های مینیمالیستی و ایجاد سبُکی در معماری بوده که شبیه هوا و باد است.

او یکی از نقاط برجسته حرفه خود را کتابخانه مدیاتک سِندای در سال ۲۰۰۱ می داند که در میاگی ژاپن ساخته شد. ایتو در کتاب فائیدون می گوید: “مدیاتک از جهات بسیاری با ساختمانهای عمومی قراردادی تفاوت دارد. در حالی که این ساختمان عمدتا به عنوان یک کتابخانه و گالری هنری فعالیت می کند دولت برای سست کردن دسته بندی میان برنامه های متنوع، از بین بردن موانع ثابت بین رسانه های مختلف به منظور پیشبرد تدریجی و تصویری از چگونگی تسهیلات فرهنگی آینده تلاش کرده است.” هیئت منصفه درباره این پروژه در تقدیرنامه خود اظهار داشت: “ایتو در تلاش برای معماری سیال است که منحصر به محدودیت های معماری مدرن نیست. او به این کار در مدیاتک سندای با لوله های ساختاری دست یافت که ویژگی های فضای داخلی جدید را امکان پذیر ساخت.”

یکی دیگر از پروژه های ایتو که هیئت منصفه درباره آن اظهار نظر کرده اند ساختمان اوموته ساندو برای شرکت تاد در توکیو است “جایی که پوسته ساختمان نیز به عنوان ساختار در نظر گرفته می شود.” به نقل از تقدیرنامه هیئت داوران “نوآورانه بودن واژه ای است که اغلب برای توصیف آثار تویو ایتو استفاده می شود.” هیئت منصفه با استناد به تالار خاکسپاری شهری در استان گیفو، کتابخانه دانشگاه هنر تاما توکیو و غرفه گالری سرپنتاین لندن در سال ۲۰۰۲ توجه را به برخی از “فضاهای الهام بخش او” جلب می کند.

هیات داوران برجسته ای که برنده جایزه پریتزکر ۲۰۱۳ را انتخاب کردند لرد پالومبو رئیس و حامی معماری بین المللی لندن، رئیس هیئت امنای گالری سرپنتاین، رئیس سابق انجمن هنرهای بریتانیای کبیر، رئیس سابق بنیاد گالری تیت و عضو سابق آرشیو میس فن در روهه در موزه هنرهای مدرن نیویورک؛ آلخاندرو آراونا معمار و مدیر اجرایی شرکت اِلمنتال در سانتیاگو شیلی؛ استفن برایر عضو دیوان عالی ایالت واشنگتن؛ یونگ هو چانگ معمار و مربی در پکن جمهوری خلق چین؛ گلن مورکات معمار و برنده ۲۰۰۲ پریتزکر از سیدنی استرالیا؛ یوهانی پالاسما معمار، استاد و نویسنده هلسینکی فنلاند؛ و مارتا تورن معاون روابط خارجی دانشکده معماری و طراحی مادرید اسپانیا و مدیر اجرایی این جایزه بودند.

علاوه بر برندگان قبلی که پیش از این ذکر شد فیلیپ جانسون در سال ۱۹۷۹ نخستین برنده پریتزکر بود. لوئیس باراگان از مکزیک در سال ۱۹۸۰، جیمز استرلینگ از انگلستان در سال ۱۹۸۱، کوین روشه در سال ۱۹۸۲، یو مینگ پی در سال ۱۹۸۳، ریچارد مایر در سال ۱۹۸۴، هانس هولین از اتریش در سال ۱۹۸۵، گوتفرید بوهم از آلمان در سال ۱۹۸۶، رابرت ونچوری در سال ۱۹۹۱، آلوارو سیزا از پرتغال در سال ۱۹۹۲، کریستین د پورتزآمپارک از فرانسه در سال ۱۹۹۴، فرانک گری از ایالات متحده در سال ۱۹۸۹، آلدو راسی  از ایتالیا در سال ۱۹۹۰، در سال ۱۹۹۶ رافائل مونئو از اسپانیا، در سال ۱۹۹۷ سور فهن از نروژ، در سال ۱۹۹۸ رنزو پیانو از ایتالیا، در سال ۱۹۹۹ نورمن فاستر از انگلستان، در سال ۲۰۰۰ رم کولهااس از هلند، گلن مورکات استرالیایی در سال ۲۰۰۲، یورن اوتزان از دانمارک در سال ۲۰۰۳، زاها حدید از انگلستان در سال ۲۰۰۴، تام مین از ایالات متحده در سال ۲۰۰۵، پائولو مندز دا روشا از برزیل در سال ۲۰۰۶، ریچارد راجرز در سال ۲۰۰۷، ژان نوول از فرانسه در سال ۲۰۰۸، در سال ۲۰۰۹ پیتر زومتور از سوئیس، در سال ۲۰۱۰ دو معمار ژاپنی کازویو سجیما و ریوئه نیشی زاوا از شرکت سانا، در سال ۲۰۱۱ ادواردو ساوتو دو مورا از پرتغال و سال ۲۰۱۲ وانگ شو از جمهوری خلق چین برنده جایزه شدند.

خانواده پریتزکر زمینه معماری را به دلیل علاقه شدید به ساختمان و مشارکت در توسعه هتل های هایت سراسر جهان و بخاطر این که معماری تلاشی خلاقانه بوده که در جوایز نوبل گنجانده نشده انتخاب کردند. این روند پس از جایزه نوبل مدل سازی شد و انتخاب برنده نهایی توسط هیئت داوران بین المللی با بررسی و رای گیری محرمانه انجام می شود. هر ساله صدها نفراز کشورهای مختلف جهان برای این جایزه نامزد می شوند.

بیانیه تویو ایتو

نمونه کارهای تویو ایتو

کارهای تویو ایتو 5
کارهای تویو ایتو 10
کارهای تویو ایتو 4
کارهای تویو ایتو 9
کارهای تویو ایتو 3
کارهای تویو ایتو 8
کارهای تویو ایتو 2
کارهای تویو ایتو 7
کارهای تویو ایتو 1
کارهای تویو ایتو 6

مترجم خانم فهیمه سادات ترابی، جهت تماس به صفحه تلگرام مترجم مراجعه نمایید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

پنج + 10 =

فهرست