بیوگرافی معمار اسکار نیمایر

اسکار نیمایر (۱۹۰۷-۲۰۱۲) در منطقه کوهستانی ریو دوژانیرو برزیل متولد شد و در آکادمی هنرهای زیبا به تحصیل پرداخت. معماری نیمایر مانند مجسمه ای غزلی بر اساس اصول و نوآوری های لوکوربوزیه گسترش می یابد تا به مجسمه ای آزاد بدل شود.

او در سالهای ۳۹-۱۹۳۸ با همکاری لوسیو کاستا عمارت برزیلی را برای نمایشگاه جهانی نیویورک طراحی کرد. حرفه او با طراحی وزارت آموزش و بهداشت (۱۹۴۵) ریودوژانیرو شکوفا شد. لوسیو کاستا مربی نیمایر، معمار، برنامه ریز شهری و پیشگام مشهور معماری مدرن در برزیل گروهی از معماران جوانی که با لوکوربوزیه همکاری داشتند برای طراحی ساختمانی با معماری مدرن برزیل تشویق کرد. نیمایر حین کار بر روی این پروژه با ژوسلینو کوبیچک شهردار ثروتمندترین ایالت برزیل که بعدها رئیس جمهور برزیل شد، ملاقات کرد. او به عنوان رئیس جمهور، نیمایر را که طراحی هایش تکمیل کننده نقشه های لوسیو کاستا بود در سال ۱۹۵۶ به معمار اصلی برازیلیا پایتخت جدید برزیل منصوب کرد. او سالهای طولانی به طراحی بسیاری از ساختمانهای برازیلیا مشغول بود.

وی اظهار داشت: “نگرانی من در برازیلیا به عنوان معمار پیدا کردن راه حلی ساختاری برای توصیف معماری شهر بود. بنابراین من تمام تلاشم را برای ساختارها کردم تا آنها را با باریک ساختن ستونهایشان همانند قصرهایی معلق در هوا متمایز کنم.  این ستون ها را از ورودی جدا کرده تا فضایی خالی ایجاد کنم که از میان آن هنگام خم شدن روی میز کارم می توانستم خود را در حال قدم زدن ببینم و فرم ها و دیدگاه های مختلف حاصل از آنها را تصور کنم.

نیمایر مجددا با لو کوربوزیه در سطح بین المللی روی طراحی مقر سازمان ملل متحد (۵۳- ۱۹۴۷) در نیویورک همکاری و نقش چشمگیری در نشست و طراحی نهایی ساختمان ها داشت. محل اقامت وی (۱۹۵۳) در ریودوژانیرو تبدیل به نقطه عطفی شده است. او در دهه ۱۹۵۰ یک مرکز تحقیقات هوایی در نزدیکی سائوپائولو طراحی کرد. نیمایر در اروپا دو دفتر اداری برای شرکت رنو و مقر حزب کمونیست (۱۹۶۵) در پاریس، مرکز فرهنگی لو آور فرانسه (۱۹۷۲)، دفتر تحریریه موندادوری (۱۹۶۸) در میلان ایتالیا و ساختمان اداری فاتا (۱۹۷۹) در تورین ایتالیا را طراحی کرده است. وی در الجزایر باغ های جانورشناسی، دانشگاه کنستانتین و وزارت خارجه را طراحی کرد.

نیمایر می گوید: “من همیشه مکاتب دیگرِ معماری از ساختارهای ابتدایی و خشک میس فن درروهه گرفته تا تخیل و هذیان گویی گائودی را پذیرفته و برای آنها احترام قائلم. من باید آنچه را که خشنودم می سازد و به شیوه ای طبیعی به اصالت و کشور زادگاهم پیوند خورده طراحی کنم.” نیمایر ادامه می دهد:

” قبل از شروع طراحی موزه هنرهای مدرن در نیتروی برزیل، ایده یک شکل مدور انتزاعی و محلی عاری از سازه های دیگر برای تأکید بیشتر بر ساختمان در ذهن داشتم. من نمی خواستم راه حل های معمول یک استوانه بالای دیگری را تکرار کنم بلکه تصمیم داشتم در راستای طراحی موزه کاراکاس (طرح نیمایراز سال ۱۹۵۴) خطی ایجاد  کنم که با منحنی ها و خطوط مستقیم از زمین تا سقف بالا می رود. سالن نمایشگاه با دیوارهای عمودی احاطه شده و با خروجی هایی به گالری بیرونی که آن را محاصره کرده چشم اندازی باشکوه خلق می کند.

همانطور که اغلب اتفاق می افتد این راه حل به دنبال تقویت پشتیبانی مرکزی فقط در اتاق نمایشگاه تغییر می کند. با اضافه کردن یک متر ارتفاع روی تیرهای شعاعی، طبقه جدیدی به اندازه یک و نیم متر از تالار ورودی، اتاق پذیرش، سالن اجتماعات، اتاق های کار، کتابخانه و حمام ها اضافه شده که به پروژه ای کامل تر و اقتصادی تر منجر می شود.

معماری من از نمونه های قدیمی (زیبایی غالب بر محدودیت های سازنده) پیروی می کند. کار من بی تفاوت به انتقاد از حداقل جزئیات به میزان متعادلی پیشرفت کرده است. کافی است که فکر کنید لو کوربوزیه یک بار در حالی که روی رمپ کنگره ایستاده بود به من گفت: “اینجا اختراعی وجود دارد.”

اسکار نیمایر اگرچه تقریبا بازنشسته شده اما هنوز در هیئت طراحی مشغول به کار است و از معماران جوان سراسر جهان استقبال می کند. او امیدوار است به آنها حس زیبایی شناسی را القا کند که به خودش در تلاش برای زیبایی اجازه دستکاری در اشکال معماری را داد.

بیوگرافی اسکار نیمایر

بیانیه بنیاد هنگام اعطای جایزه

جشنواره معماری ۱۹۸۸پریتزکر دهمین سالگردش را با افتخارآفرینی دو برنده جشن می گیرد

گوردون بانشفت معماری اهل آمریکای شمالی و اسکار نیمایر از آمریکای جنوبی که آثارشان از تاثیرگذارترین و برجسته ترین نمونه های قرن بوده برنده های جایزه معماری ۱۹۸۸پریتزکر شدند. مراسم اهدا جوایز آنها ۲۳ می در موسسه هنر شیکاگو ایلینوی برگزار شد.

جی آرتور پریتزکر رئیس بنیاد هایت که این جایزه را سال ۱۹۷۹ پایه گذاری کرده بود اظهار داشت: “ما خوشحال هستیم که هیئت منصفه از فرصت دهمین سالگرد جایزه برای تجلیل از دو استاد معماری مدرن استفاده کرده است “

اسکار نیمایر ۸۱ ساله که در ریودوژانیرو زندگی می کند برای طراحی ساختمان هایش در برازیلیا پایتخت برزیل شناخته شده است. او حرفه خود را سال ۱۹۳۶ آغاز و اولین بار در همکاری با لو کوربوزیه برای ساختمان وزارت آموزش و بهداشت در ریودوژانیرو مورد تحسین بین المللی قرار گرفت. این سازه در آن زمان به عنوان یکی از اولین ساختمان هایی که به بیان مفاهیم نوظهور در جنبش معماری مدرن پرداخته توجه جهانیان را به خود جلب کرد. در دهه چهل این دو نفر بار دیگر در سازمان ملل متحد نیویورک با هم همکاری داشتند. او ششمین معمار خارج از ایالات متحده بوده که برای دریافت جایزه انتخاب شد.

بانشفت در سن ۷۹ سالگی در نیویورک زندگی می کرد. او در نیویورک ساختمان های زیادی طراحی کرده و یکی از آن ها خانه لِوِر است که نقطه عطفی در تاریخ شده و آن را “اولین ساختمان واقعی من” نامیده است. بانک شصت طبقه منهتن چیس، ساختمان اتحادیه کاربید و ساختمان اصلی شرکت پپسی همه طراحی های بانشفت در نیویورک هستند. موزه هرش هورن در ایالت واشنگتن به سازه ای شناخته شده در چشم انداز فرهنگی تبدیل شده است. او در زادگاهش بوفالو نیویورک، موزه هنری دیگری به نام گالری هنری آلبرایت-ناکس طراحی کرده که یکی از برندگان جایزه پریتزکر آن را “زیبا ترین موزه جهان” توصیف کرده است. موزه و کتابخانه لیندون بینز جانسون تگزاس و کتابخانه نسخه های خطی و کتاب های تخصصی باینیکی دانشگاه ییل، موجب درخشش طراح آن (بانشفت) شد که چهار دهه در شرکت معماری اسکیدمور، اوینگز و مریل نیویورک مشغول به کار بود. آخرین ساختمان او برای این شرکت قبل از بازنشستگی اش، بانک تجاری ملی در جده عربستان سعودی بود که معتقد است “یکی از بهترین و منحصر به فرد ترین پروژه های من” نامیده می شود.

هدف این جایزه اینست که سالانه یک معمار در قید حیات که سازه هایش تلفیقی از استعداد، بینش و تعهد را نشان می دهد و مشارکت قابل توجه و مداومی از طریق هنر معماری به بشریت و محیط زیست کرده مفتخر شمرده شود.

این جایزه شامل یک کمک هزینه ۱۰۰،۰۰۰ دلاری، یک تقدیرنامه رسمی و یک مدال است. زمانی که خانواده پریتزکر این جایزه را پایه گذاری کردند هدفشان مفتخر شمردن تلاش خلاقانه ای بود که در جایزه های نوبل مورد توجه قرار نگرفته بودند. آنها روشها و جوایز خود را مطابق مدل نوبل تعیین کردند. همانند نوبل، جایزه به هر دو برنده منتخب هیئت داوران ۱۹۸۸ پریتزکر تعلق گرفت.

روند انتخاب برنده بطور سالانه مستمر بوده و انتخاب نهایی با مشورت و رأی گیری هیئت داوران بین المللی به صورت مخفی صورت می گیرد. اعضای هیئت داوران جایزه معماری  ۱۹۸۸ پریتزکر جان کارتر براون مدیر گالری ملی هنر در ایالت واشنگتن که از زمان پایه گذاری جایزه از داوران هیئت منصفه و رئیس آن بوده است. ایدا لوئیس هاستابل نویسنده و منتقد معماری و معمار کوین روشه از همدن کنتیکت که برنده جایزه ۱۹۸۲ پریتزکر شد از دیگر شهروندان ایالات متحده در هیئت داوران بوده اند. جاکوب روتشیلد رئیس هیئت امناء گالری ملی هنر لندن در انگلیس، ریکاردو لگورت از مکزیک، فومیهیکو ماکی از توکیو ژاپن و جیوانی آنیلی رئیس شرکت فیات از تورینو ایتالیا به عنوان اعضای هیئت داوران از سایر کشورها بودند.

بیل لیسی دبیر هیئت منصفه و رییس سابق اتحادیه کوپر برای پیشرفت علم و هنر، تقدیرنامه هیئت داوران را اینگونه نقل کرد: “به نظر می رسد با نزدیک شدن به گذشت یک دهه از پایه گذاری جایزه معماری پریتزکر این مناسبت مهم را با تجلیل از دو استاد معماری مدرن که این حرفه مدیون مشارکت فراوان آنهاست جشن بگیریم. اهدای جایزه به دو نفر در یک سال بی سابقه بوده اما ادای احترام به معمارانی از آمریکای شمالی و جنوبی است که آثارشان در این قرن تأثیری جهانی داشته و بی تردید در آینده نیز موثر خواهد بود.”

“کارهای برجسته اسکار نیمایر و گوردون بانشفت در راستای موضوع معماری قرن بیستم است. هر کدام از آنها با استفاده از پالتی مختلف با مربیان یکسان و گاهی متفاوت، چشم انداز خود را از محیط زیست نیمکره های مختلف ترسیم کرده و ابعاد جدیدی از هنر به ارمغان اورده اند که جایزه پریتزکر آن را جشن می گیرد. روش های طراحی شان با منحنی جریان و هندسه دقیق توصیف شده است. ساختمان های نیمایر تقطیر رنگ ها ونورها و تصاویر خوش گذرانی از زادگاهش برزیل است. او معماری با ژست هنری منطقی و اصولی است. “

“بانشفت فهرستی غنی از پروژه هایی اماده کرده که استانداردی برای ساختمان های شهری/شرکتی است. او در حرفه ای که به مدت چهل سال در آن موفق بوده به درکی از تکنولوژی معاصر و موادی در ساخت معماری عالی و بی نظیر رسیده است. “

“هر دو آنها فلسفه مدرنیسم (نوگرایی) را به تصویر می کشند که به منابع انحصاری قرن بیستم شکل داده است. بسیاری از پیشرفت های معماری مرهون کارهای این دو معمار است. ما نتیجه هیئت منصفه را در اهدا این جایزه به دستاورد یک عمر زندگیشان اینگونه پایان می دهیم” پیشرفت های معماری بدهکار تلاش های این دو معمار بوده و ما با سپاس این بدهی را تصدیق می کنیم. “

اولین جایزه معماری پریتزکر در سال ۱۹۷۹ به فیلیپ جانسون اهدا شد. کوین روشه، لیو مینگ پی و ریچارد میر لیست برندگان قبلی ایالات متحده را تکمیل کردند. سال گذشته کنزو تانگه از ژاپن این جایزه را دریافت کرد و به فهرست معماران بین المللی مثل گوتفرید بوهم از جمهوری فدرال آلمان، هانس هولین از اتریش، جیمز استرلینگ از بریتانیا و لوئیس باراگان از مکزیک افزوده شد.

بیل لیسی دبیر هیئت منصفه افزود: ” جایزه پریتزکر با افزودن اسامی بانشفت و اسکار نیمایر به این لیست جایگاه این دو معمار مشهور با سازه های برجسته شان را در معماری قرن بیستم تایید می کند.”

بیانیه اسکار نیمایر

نمونه کارهای اسکار نیمایر

کارهای اسکار نیمایر 3
کارهای اسکار نیمایر 6
کارهای اسکار نیمایر 2
کارهای اسکار نیمایر 5
کارهای اسکار نیمایر 1
کارهای اسکار نیمایر 4

مترجم خانم فهیمه سادات ترابی، جهت تماس به صفحه تلگرام مترجم مراجعه نمایید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

14 + چهار =

فهرست