ادبیات و فلسفهشعر

ترانه های خیام

ادبیات و فلسفه شعر

تمام پارسی زبانان با خیام و اشعار وی آشنا بوده و رباعیات حکیم بزرگ را به گوش جان شنیده یا خوانده اند به پاس ارج گذاشتن به این نابغه ایران زمین چند رباعی از وی در این صفحه به یادگار درج کرده ایم

  • اسرار ازل را نه تو دانی و نه من                    وین حل معما نه تو خوانی و نه من
  • هست از پس پرده گفتگوی من و تو               چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من
  • چون ابر به نوروز رخ لاله بشست                     برخیز و به جام باده کن عزم درست
  • کین سبزه که امروز تماشاکه توست                فردا همه از خاک تو برخواهد رست
  • ابر آمد و زار بر سر سبزه گریست                    بی باده گلرنگ نمی شاید زیست
  • این سبزه که امروز تماشاگه ما است               تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست
  • می نوش که عمر جاودانی این است               خود حاصلت از عمر جوانی این است
  • هنگام گل و مل است و یاران سرمست            خوش باش دمی که زندگانی این است
  • از آمدنم نبود گردون را سود                          وز رفتن من جاه و جلالش نفزود
  • وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود                 کین آمدن و رفتنم از بهر چه بود
  • بنگر ز جهان چه طرف بربستم هیچ                 وز حاصل عمر چیست در دستم هیچ
  • شمع طربم ولی چو بنشستم هیچ                من جام جمم ولی چو بشکستم هیچ
  • از آمدن و رفتن ما سودی کو                         وز بافته وجود ما پودی کو
  • در چنبر چرخ جان چندین پاکان                      میسوزد و خاک میشود دودی کو
  • هنگام سپیده دم  خروس سحری                  دانی که چرا همی کند نوحه گری
  • یعنی که نمودند در آیینه صبح                       کز عمر شبی گذشت و تو بیخبری
  • افسوس که بی فایده فرسوده شدیم             وز داس سپهر سرنگون سوده شدیم
  • دردا و ندامتا که تا چشم زدیم                       نابوده به کام خویش نابوده شدیم
  • جامی است که عقل آفرین میزندش               صد بوسه مهر بر جبین میزندش
  • این کوزه گر دهر چنین جام لطیف                   میسازد و باز بر زمین میزندش
  • در کارگه کوزه گری رفتم دوش                      دیدم دوهزار کوزه گویای خموش
  • هریک به زبان حال با من میگفت                   کو کوزه گر و کوزه خر و کوزه فروش
  • آنان که محیط فضل و آداب شدند                  در جمع کمال شمع اصحاب شدند
  • ره زین شب تاریک نبردند به روز                    گفتند فسانه ای و در خواب شدند
  • از جمله رفتگان این راه دراز                         باز آمده ای کو که به ما گوید راز
  • هان بر سر این دو راهه از روی نیاز               چیزی نگذاری که نمیایی باز
  • این قافله عمر عجب میگذرد                        دریاب دمی که با طرب میگذرد
  • ساقی غم فردای حریفان چه خوری              پیش آر پیاله را که شب میگذرد
  • یاران به مرافقت چو دیدار کنید                     شاید که ز دوست یاد بسیار کنید
  • چون باده خوشگوار نوشید به هم                 نوبت چو به ما رسد نگونسار کنید
  • ای کاش که جای آرمیدن بودی                     یا این ره دور را رسیدن بودی
  • یا از پس صدهزار سال از دل خاک                 چون سبزه امید بردمیدن بودی
  • ساقی غم من بلند آوازه شده است              سرمستی من برون ز اندازه شده است
  • با موی سپید سرخوشم کز می تو                پیرانه سرم بهار دل تازه شده است
  • گویند که دوزخی بود عاشق و مست             قولی است خلاف دل در آن نتوان بست
  • گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود            فردا باشد بهشت همچون کف دست
  • تا کی غم آن خورم که دارم یا نه                  وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه
  • پر کن قدح باده که معلومم نیست                 کاین دم که فرو برم برآرم یا نه
  • قومی متفکرند اندر ره دین                          قومی به گمان فتاده در راه یقین
  • میترسم از آنکه بانگ آید روزی                      کای بیخبران راه نه آن است و نه این
بخوانید  هم سرایی شعر و معماری - قسمت دوم
برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

7 − شش =

بستن
بستن