ادبیات و فلسفهشعر

اشعار منتخب عطار منطق الطیر

ادبیات و فلسفه شعر   بعد از دیوان مثنوی به جرات میتوان گفت اثر عرفانی به زیبایی و قوت کلام منطق الطیر سروده نشده.

به جهت آشنایی با منطق الطیر و اشعار عرفانی این منظومه زیبا مختصر ابیاتی برای آشنایی و خوانش شما در زیر ارایه میگردد.

مردمی باید که باشد شه شناس               کو ببیند شاه را در صد لباس

جمله یک ذات است اما متصف             جمله یک حرف و عبارت مختلف

ای دریغا هیچ کس را نیست تاب            دیده ها کور و جهان پر آفتاب

آن زمان کو را عیان جویی نهان است       وان زمان کو را نهان جویی عیان است

آنچه گویی آنچه دانی آن تویی               خویش را بشناس صدچندان تویی

ذره ای دردم ده ای درمان من               زانکه بی دردت بمیرد جان من

هرکه در کوی تو دولت یار شد              در تو گم گشت و زخود بیدار شد

سر روح از عالم امر است و بس            پس نفخت فیه من روحی نفس

یک نظر سوی من غم خواره کن            چاره کار من بیچاره کن

کار عالم عبرت است و حسرت است         حیرت اندر حیرت اندر حیرت است

ای گرفتار تعصب مانده                      دایماً در بغض و در حب مانده

گر تو لاف از عقل و از لب میزنی          پس چرا دم در تعصب میزنی

همچنان مستغرق کار است او                از خیالات تو بیزار است او

گر شود در پای خاری ناگهت                حب و بغض کس نماند در رهت

بخوانید  ۲۰ نقاشی برتر در تاریخ هنر

گر تو هستی مرد این یا مرد آن              کو تو را یا درد این یا درد آن

همچو ایشان جان فشانی پیشه گیر            یا خموش و ترک این اندیشه گیر

چون بود طوق وفا در گردنت               زشت باشد بی وفایی کردنت

شیر مردی باید این راه را شگرف           زانکه راه دور است و دریا ژرف ژرف

میگذارم در غم خود روزگار                 هیچ کس را نیست با من هیچ کار

چون من آزادم ز خلقان لاجرم               خلق آزادند از من نیز هم

چون به دریا میتوانی راه یافت               سوی یک شبنم چرا باید شتافت

هرکه را در عشق چشمی باز شد           پای کوبان آمد و جانباز شد

کار من روزی که میپرداختند               از برای این شبم میتاختند

هرکه او همرنگ یار خویش نیست               عشق او جز رنگ و بویی بیش نیست

گر مرا در سرزنش گیرد کسی                   گو در این ره اینچنین افتد بسی

این همه تشریف و صد چندین دگر               یافتم از عزت آن یک نظر

چون تو هرگز راه نشناسی زچاه                  بی عصاکش کی توانی برد راه

هرکه او در دولتی پیوسته شد                    خار در دستش همه گلدسته شد

عشق چون در سینه ای منزل گرفت             جان آنکس را ز هستی دل گرفت

بخوانید  معرفی

ما اگر آخر در این میریم خوار                   به که در عین نجاست زار زار

چون فراق بنده از بد بندگی است                  گرتو با بد بد کنی پس فرق چیست

مرد چون افتاد در بحر خطر                کی خورد یک لقمه هرگز بی خطر

نیست ممکن در میان خاص و عام          از مقام بندگی برتر مقام

چون تو نه مردی نه زن در کار عشق       کی توانی کرد حل اسرار عشق

چون زاول تا به آخر غافلی است            حاصل ما لاجرم بی حاصلی است

کار دنیا چیست؟ بیکاری همه                چیست بیکاری؟ گرفتاری همه

هرکه در شد در عشق صورت مبتلا         هم از آن صورت فتد در صد بلا

باد پیمودم همه عمر تمام                     عاقبت با خاک رفتم والسلام

نامرادی و مراد این جهان                    تا بجنبی بگذرد در یک زمان

هرچه آن را پایداری یک دم است                 نیم جو ارزد اگر صد عالم است

از پی یک ساعته وصلی که نیست                چون نهم بنیاد بر اصلی که نیست

گرتو هستی از مرادی سرفراز                     ازمراد یک نفس چندین مناز

ورشدت از نامرادی تیره حال                      نامرادی چون دمی باشد منال

گر تو را در راه او رنج است و بس               تو یقین میدان که آن گنج است و بس

بخوانید  اشعار منتخب عطار غزلیات

کار او بس پشت و رو افتاده است                  چون کنی توبه چون چنین بنهاده است

پختگان چون سر به راه آورده اند                  لقمه ای بی خون دل کی خورده اند

چشم همت چون شود خورشید بین                     کی شود با ذره هرگز همنشین

نه شما را دوستم نه دشمنم                            رفتم اینک تا نسوزد خرمنم

از شما هم فخر و هم عاریم نیست                    با بد و نیک شما کاریم نیست

موی بشکافی به عیب دیگران                        ور بپرسم عیب تو کوری در آن

عشق اینجا آتش است و عقل دود                     عشق کامد در گریزد عقل زود

عقل در سودای عشق استاد نیست                     عشق کار عقل مادر زاد نیست

گر نمیابی تو اورا روز و شب                       نیست او گم هست نقصان در طلب

بر در بسته چو بنشینی همی                         هیچ شک نبود که بگشاید کسی

اول اندازد به خواری در رهت                       باز برگیرد به عزت ناگهت

چون توانستم ندانستم چه سود                        چون بدانستم توانستم نبود

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

19 − دوازده =

بستن
بستن